Over mij

Welkom op mijn website! Ik ben Roy Hochstenbach, geboren in 1988 en woon in de authentieke binnenstad van Maastricht. Ik heb een spierziekte, Duchenne spierdystrofie, waardoor ik sinds mijn 12e levensjaar afhankelijk ben van een rolstoel.

Hobbies en interesses

Vanaf een jonge leeftijd ben ik gefascineerd geweest door elektrotechniek, waarbij je allerlei handige dingen kan bouwen en aanpassen. Als elektrische apparaten niet meer functioneerden, probeerde ik deze uit elkaar te halen om vervolgens te repareren. Toen ik een computer kreeg van mijn ouders, ben ik gaan experimenteren met software en uiteindelijk door mijn nieuwsgierigheid ook begonnen met het omzeilen van beveiligingen door deze te hacken. Ook ging ik wat meer computerspellen spelen, waardoor gamen ook echt een hobby was geworden.

Er is een keerpunt ontstaan in mijn leven na mijn verhuizing in 2013. Ik realiseerde dat mijn spierziekte fataal is op jonge leeftijd. Alhoewel het verloop van de ziekte bij mij trager is dan gemiddeld, leef ik ondanks op ‘geleende’ tijd. Ik stelde mijzelf een vraag die eigenlijk iedereen zichzelf zou moeten stellen: “als je morgen zou overlijden of een kasplantje zou zijn, zou je dan spijt hebben van dingen die je niet hebt gedaan, maar nog had willen doen?”. En het antwoord was “ja”. Ik had een wens om bepaalde plekken op de wereld nog te kunnen zien. Ik ben op dat moment begonnen met reizen, waarbij ik ieder jaar naar een andere bestemming reis. In 3 jaar tijd ben ik in London, New York en Parijs geweest.

Naast het reizen heb ik mij ook steeds meer aangetrokken gevoeld door de natuur, en vond het steeds prettiger om mij in de natuur te begeven. Als kind vond ik de geur en de vormen van de natuur en open landschappen erg prettig, maar was wandelen erg lastig voor mij. Tegenwoordig wandel ik erg veel (ik gebruik de term ‘wandelen’ terwijl ik niet kan lopen) in de periode van het voorjaar tot het najaar.

Ik ben altijd erg gefascineerd geweest door geluid en muziek, en met name de emotie die erin zit verwerkt. Daardoor heb ik een zeer uitgebreide muzieksmaak. Van klassiek tot en met metalcore.  Als kind ging ik naar de muziekschool en leerde daar piano spelen (op een elektrisch keyboard). Hiermee moest ik vanwege mijn aandoening helaas mee stoppen. De interesse voor muziek is echter gebleven, ik ben mij erg gaan verdiepen in klassieke muziek en jazz. Mijn muzieksmaak werd hierdoor uitgebreid, waardoor ik van meer soorten muziek ben gaan houden. Omdat ik een liefhebber ben van musicals, ben ik mij gaan verdiepen in opera’s. De eerste opera’s die ik in mijn leven heb gezien, zijn Nabucco van Verdi en La Boheme van Puchini. Hierbij was ik heel erg aangetrokken tot de hoge kwaliteit van de muziekstukken, de zang en het geweldige acteerwerk. Ik kijk regelmatig opera’s, met name Italiaanse ‘bel canto’ opera’s van Verdi, Puchini, Bellini, Rossini en Donizetti.

Ook ben ik dol op koken (al doe ik dat samen met anderen) en op eten. Met name Italiaanse, Thaise en Japanse gerechten zijn mijn favoriet. Ook ben ik dol op tapas en sushi. Dat laatste zou ik bijna dagelijks kunnen eten! In de avonduren drink ik regelmatig een glaasje whiskey of wijn.

Sommige van deze activiteiten doe ik samen met mijn lieve vriendin Sandra, al zal ik de bezoekjes aan de opera zonder haar moeten doen 😉

Levensbeschouwing en spiritualiteit

Als kind groeide ik op in een periode waarbij het gebruikelijk was, bijna standaard, om alle kinderen te dopen in de kerk, waaronder ikzelf. Ook was het gebruikelijk om met 8 jaar de communie te doen. Je moet dan verschillende teksten voorlezen uit een boek wat voornamelijk bestaat uit haat en racisme en tot slot moet je een koekje in je waffel proppen en dan is het afgelopen. Vervolgens heb je een groot feest met veel cadeau’s. Ik voelde mijzelf niet verbonden met het katholieke geloof, of welke andere monotheïstische poppenkast dan ook. Toen ik tot de ontdekking kwam dat de kerk een vergoeding van de overheid ontvangt voor iedere geregistreerde kerkganger, had ik mij officieel uitgeschreven. Ik zie mijzelf als een agnostisch atheïst; ik leef mijn leven zonder te geloven in een oppermachtig wezen dat het leven heeft gecreëerd, tenzij er bewijs beschikbaar is dat deze wél bestaat.

Op een bepaald moment ben ik mij wel gaan realiseren dat er meer is dan alleen de fysiek omgeving die wij observeren. Hierdoor ben ik begonnen aan een eigen ontdekkingsreis om te onderzoeken wat er dan precies meer is en wat dit voor mij betekent. Met wetenschappelijke redenering in mijn achterhoofd, ben ik mij hier meer in gaan verdiepen.

Een ontdekking die ik hierbij heb gedaan is dat de mens gevangen zit in een bubbel van oneindige verplichtingen en hierdoor niet in lijn leeft met wat de mens daadwerkelijk is: een manifestatie van de natuur. Men ontvangt bij de geboorte al meerdere stempels; van de ouders een naam en van de overheid een BSN nummer. Vanaf 4 jaar ga je naar school, waarbij men leert om te lezen, spreken en schrijven. Ook worden vanaf 6 jaar (was in mijn tijd nog 10 jaar) benchmarks afgenomen (CITO-toets) waarbij al bepaald wordt wat het kind later kan doen. Deze resultaten samen met de druk van docenten en soms ook ouders, wordt het kind in een richting geduwd waar die zich niet altijd in thuisvoelt. Ik heb medelijden met jongeren die door hun ouders worden verplicht om het Atheneum of HAVO te volgen, terwijl ze dat niveau niet aankunnen. Scholing bestaat naast de essentiële stof ook vakken die niet of nauwelijks invloed zullen hebben op de toekomst (waarom zou iemand die automonteur of jurist wil worden in vredesnaam biologie leren?) en de nodige indoctrinatie om jongeren klaar te stomen voor de volgende stap: produceren voor de materiële maatschappij. Dit is hoe het in de praktijk gaat. We zijn afhankelijk van geld om te leven en moeten daarom werken en produceren. We gaan daar echter zo ver in op, dat we geen tijd meer krijgen om ook daadwerkelijk te leven. Stel je werkt 6-7 dagen per week, wanneer wil je dan leven? Na je pensioenleeftijd? De vraag is of je dan nog leeft, en zo ja, of je nog energie over hebt. We zien vaak niet dat ons leven begint bij de geboorte, en de klok daar al begint te tikken. Wanneer de klok stopt, dat weet niemand. Ieder moment dat we niet met het leven bezig zijn, verspillen we onze tijd. We leven blijkbaar in ons hoofd een ander leven dan de realiteit. We zijn slaaf geworden van de egocentrische materialistische samenleving die in de loop van de generaties door de mensheid is gebouwd. Op mijn blog zal ik veel aandacht besteden aan dit onderwerp om mijn eigen inzichten met iedereen te delen. Misschien help ik hiermee nog wel iemand 😉