Spiritualiteit

De wandeling van het leven

De wandelaars onder ons herkennen het vast wel, je bent bezig met een wandeling in een onbekend gebied en vervolgens nader je een T-splitsing. Je moet een keuze maken over de richting die je wilt inslaan. Er zijn verschillende manieren om deze keuze te maken. We hebben tegenwoordig allemaal de beschikking over een smartphone met daarop een kaarten app. Je kan zien waar iedere richting naartoe gaat. Dit kan ook gewoon ‘ouderwets’ met een papieren landkaart. We kunnen zo’n route dus van A naar B helemaal uitstippelen. Dit zijn de planners onder ons, die voorafgaand al weten waar ze naartoe gaan, hoe groot die afstand is, wat de maximale klim/daling is in meters en of dit een verharde of zachte weg is. Het is echter ook mogelijk om die keuze te maken op gevoel. Je kijkt naar beide richtingen en bedenkt je hierbij welke richting het aantrekkelijkst lijkt. Eventueel staan er borden met plaatsnamen of fietsroutes die suggesties kunnen tonen. In natuurgebieden komen ook wel eens kleine paadjes tevoorschijn die weer naar andere plekken kunnen leiden. Afhankelijk van je situatie ten opzichte van de toegankelijkheid zou je zo’n pad ook kunnen inslaan. Op basis van gevoel maak je een beslissing. Dit zijn de avonturiers onder ons. Beide methodes krijgen je op je plaats van bestemming, maar het doel van wandelen is niet om op je bestemming te komen, maar de wandeling zelf. Door een wandeling op gevoel te doen, krijg je meer mee van je omgeving waarin je jezelf bevindt. Mocht je verdwalen, dan kan je altijd terugvallen op al die handige navigatieapps om je in de juiste richting te wijzen. Een wandeling is net zoals een muziekstuk; je luistert het hele stuk en niet alleen de laatste noot.

natuurpad

Het leven zou je ook kunnen zien als een wandeling door een groot onbekend gebied. Je wordt geboren bij je ouders die al bezig zijn met hun eigen wandeling. Je deelt dit pad met iedereen die onderdeel uitmaakt van je leven. Zoals ouders, broers en zussen, ooms en tantes, grootouders, buren en vrienden die allemaal op hetzelfde pad lopen. Dit is echter niet zomaar een pad wat vergelijkbaar is met de fysieke wereld om ons heen. Het is een pad die nog niet is gelegd, en deze wordt gelegd naarmate wij erop lopen. Daarnaast kunnen wij wel achterom terugkijken naar het pad wat wij hebben bewandeld, maar kunnen niet teruglopen omdat dit het pad van tijd is. Wij zijn fysiek niet in staat om terug te lopen op het pad van de tijd, alleen maar vooruit.

Je bent echter niet alleen. Veel mensen en hele families lopen op een pad wat los staat van de andere paden. Deze lopen echter niet altijd parallel en kunnen elkaar soms kruisen. Bij zo’n kruising ontmoeten de mensen op die paden elkaar. Bij zo’n ‘ontmoeting’ kunnen mensen kiezen om die kruising in te slaan en de mensen op dat pad te vergezellen of om nog steeds rechtdoor te gaan. Dit kunnen de mensen op dat andere pad ook doen. Hierdoor ontstaan nieuwe vriendschappen en relaties. We zeggen niet voor niets dat iemand ‘op mijn/ons pad’ is gekomen.

Wat we echter niet moeten vergeten is dat deze wandeling van het leven een individuele wandeling is voor iedereen. Het feit dat meerdere mensen je aan het vergezellen zijn en deelnemen aan jouw pad wil niet zeggen dat zij deelnemen aan jouw wandeling. Als kind krijg je door je ouders en de overige deelnemers van het pad geleerd hoe je het pad moet bewandelen. Maar net zoals kuikens in het nest is het de bedoeling dat de kinderen daarna op eigen benen kunnen staan. Je wordt als het ware klaargestoomd voor het leven. Dat is tevens de functie van voortplanting, om het ‘stokje’ door te geven aan je nageslacht.

Er gebeurt daardoor iets opmerkelijks. Bij sommige deelnemers op jouw pad kan hun wandeling zijn afgelopen. Dit komt overeen met overlijden en dit kan verwacht (ouderdom) of onverwacht (ongeluk, ziekte enz.) gebeuren. Deze mensen verlaten op een bepaald moment jouw pad. Naarmate je de wandeling voortzet, nader je nieuwe gebieden met ook weer nieuwe looprichtingen. Je nadert nu die losse zijwegen of een kruising. Sommige deelnemers op jouw pad beslissen voor zichzelf dat ze een van die andere wegen willen inslaan. Deze mensen zullen dus jouw pad verlaten. In sommige gevallen komt dat pad uiteindelijk weer terug op het pad waar jij loopt, maar dat is niet altijd het geval! Er komt ook een moment waarbij je zelf de beslissing neemt om een ander pad in te slaan. Dit kan op een geplande locatie zijn of ongepland doordat je dit op je gevoel doet of waarbij iets of iemand op jouw pad terecht komt. In sommige gevallen willen je ouders, vrienden of partner een andere route inslaan. Je kan hierbij kiezen of je jouw eigen wandeling wilt voortzetten in hun richting of dat je toch je eigen richting inslaat. In dat laatste geval zal ook jij afscheid moeten nemen van de mensen die je niet zullen volgen op jouw pad.

Een andere analogie voor dit stukje is een ritje op een trein. Zodra je bent geboren, ben je op de trein samen met je ouders en andere metgezellen. Naarmate de trein bij verschillende haltes stopt, gaan sommige mensen eraf omdat ze een andere trein willen pakken en komen anderen er juist weer bij.

Het probleem met de natuur is echter dat niet alles vrij is van obstakels. Rotsen kunnen losraken van een berg, bomen kunnen omwaaien, er kan water op je pad komen en zelfs het weer kan voor problemen zorgen zoals zware windstoten, regenbuien, sneeuw enzovoorts. Dit kan ervoor zorgen dat je niet verder kan lopen op het pad waar je jezelf op dit moment bevindt. Misschien kom je wel een klein zijweggetje tegen die je graag zou willen bewandelen maar ben je fysiek niet in staat om dit te doen. Ook kan een conflict tussen jou en je metgezellen voor obstakels zorgen in jouw wandeling. Je zal echter toch je wandeling moeten hervatten en af en toe een ander pad moeten inslaan om zo de obstakels te omzeilen. Voor sommigen zal de wandeling fijn verlopen met rechte paden, mooi uitzicht en fijne metgezellen die op je paden meelopen en je pad kruisen. Maar er zijn ook mensen die veel obstakels zullen treffen. In sommige gevallen gaat het bij de geboorte al mis. Maar het is de kunst om te blijven doorwandelen. Dit gaat het makkelijkst wanneer de weg vooruit goed zichtbaar is waardoor we iets beter kunnen zien wat ons te wachten staat. Voor een aantal mensen lukt dat niet, omdat de weg vooruit niet meer zichtbaar is. Die mensen maken dan de beslissing om de wandeling te staken, mede door zelfdoding of euthanasie. Dit zou in een aantal gevallen voorkomen kunnen worden door die mensen te helpen de weg vooruit te laten zien.

Tijdens de wandeling van het leven hebben wij en de mensen om ons heen vaak de neiging om de gehele route al te gaan uitstippelen. We zijn hierdoor voornamelijk bezig om vooruit te kijken naar het eerstvolgende punt op onze landkaart, waardoor we de prachtige omgeving om ons heen uit het oog verliezen, omdat we daar geen aandacht meer voor hebben. We leven dan niet meer in het ‘nu’. Ook kan dit ervoor zorgen dat je een pad inslaat waarvan je gevoel zegt dat je dat niet zou willen, en daardoor een verkeerde richting inslaat. Het is echter de kunst om je gevoel te volgen en een pad in te slaan waarbij jij jezelf comfortabel mee voelt. Het is best mogelijk dat het pad wat je inslaat uitkomt in een ‘saaie’ omgeving met obstakels en je spijt hebt gekregen van die beslissing. Aangezien je niet meer terug kan lopen op dit pad, zal je echter moeten blijven doorlopen. Er komt echter een moment dat je weer een nieuw pad kan inslaan, een die beter bij je past. Dat pad zou je echter nooit hebben ontdekt als je dat vorige pad niet was bewandeld!

Het leven is een wandeling die precies op deze manier verloopt. Je komt obstakels tegen die je zal moeten overwinnen, er zullen nieuwe mensen op je pad komen die je zullen vergezellen en er zullen mensen een ander pad inslaan. Soms moet jij met of zonder een aantal van je metgezellen beslissen om een ander pad in te slaan omdat het samen niet meer te doen is. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden omdat niet alle wandelingen continu op hetzelfde pad zullen plaatsvinden.

Ook je eigen wandeling zal op een bepaald moment eindigen. Jouw metgezellen die op dat moment nog op je pad wandelen, zullen blijven doorlopen. Jijzelf niet meer, want jouw wandeling zit erop. Je kan je nu omdraaien en terugkijken naar de wandeling die je hebt gemaakt. De volgende wandeling wordt in een ander hoofdstuk hervat. Maar voor nu, geniet van het uitzicht en de zonsondergang, en je kan zeggen: Wat was dat een bijzondere wandeling!